Τα συναισθήματα

 

 

84808212_139735910461094_1912716861540139008_n

 

Παρατηρούσα τον εαυτό μου τις προάλλες, όντας συνεπαρμένη με ένα άτομο..Περνούσαμε ώρες μαζί και σκεφτόμουνα πόσο περίεργα μιλάω σε αυτόν, ότι αυτή η συμπεριφορά μου, δεν μου είναι οικεία. Μιλούσα τόσο γλυκά τόσο αδέξια που γέλαγα μέσα μου – κατάλαβα ότι ήμουνα επικριτική μαζί μου. Συνδύασα τις τελευταίες σημειώσεις μου που είχα πει ότι ο λεκτικός λόγος (υποκειμενικά μιλώντας πάντα-για μένα) εκφράζει το rational thinking, δηλαδή αυτό που πρέπει να κάνω για μένα. Στην συγκεκριμένη συνάντηση όμως δεν ήτανε αυτό, νομίζω ήτανε το αντίθετο, μίλαγα τόσο διαφορετικά/γλυκά που μέσα μου άκουγα την Ανθούλα να μου λέει ότι με κάποιον τρόπο συμβαίνει κάτι ανάρμοστο. Προσπαθούσα να αντιληφθώ την σκέψη του άλλου, γιατί ένιωθα τόσο έρμαιο των συναισθημάτων μου που ήθελα με κάποιο τρόπο να καταλάβω τι συμβαίνει.

Αυτό δεν έβγαλε κάπου, ένα σωρό αντικατοπτρισμούς μάζευα και στους δυό μας. Ο ένας έδειχνε στον άλλο τις σκέψεις του που άσκοπα ψάχνανε έδαφος. Άσκοπα γιατί δεν υπήρχε καθορισμένος δρόμος.  Όλα ρευστά, και απλανές. Μέχρι που τα βλέμματα μας ανταμωθήκαν.. Αν υπάρχει ένα σημείο σε αυτή την συνάντηση που έγινε πιο βατό είναι αυτη η στιγμή. Όλα κοπάσαν, όλα συγκεντρωθήκανε σε αυτή την συνάντηση. Κάτι σαν κορύφωση. Υπήρχε κάτι πέρα από την όραση, κάτι πέρα από το βλέμμα. Οι απορίες μου όλες και οι σκέψεις μετουσιώθηκαν σε ένταση οπτική, τα μάτια καίγανε λες και μπήκε κάτι μέσα, μας καίγανε το ένιωθα. Γεμίσανε με δάκρυα (ίσως δάκρυα). Ο χρόνος περνούσε αλλλά όλλο αυτό ήτανε αδιάκοπο. Ένιωθα τόση δύναμη, η συγκέντρωση μου δεν έφευγε, ήτανε λες και όλα τα βλέμματα πιο πριν, τα λόγια να φέρανε αυτό το αποτέλεσμα! Κάτι τόσο δυνατό και αλόγιστο

 

Ανθή Π.