Λειτουργίες κανονικότητας

 

Σε ασύλληπτες φάσεις εικόνες γεμίζουν το κεφάλι μας, σαν παρασκήνια μιας ανερχόμενης παράστασης, ασκήσεις που πρέπει να εκτελεστούν, μία ασυναίσθητη ακολουθία με την «πειθώ» σύσσωμη να επιτηρεί το έργο. Εκεί, δεν υπάρχει η «γνώμη», δεν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να υπάρχει, είναι όλα σε μία ροή με όλες τις επεξηγήσεις κρυμμένες στα φωναχτά περιγράμματα των εικόνων. Δεν υπάρχει κάτι περαιτέρω! Πίσω στο φόντο υπάρχει ησυχία, σκοτάδι. Και στο έξω, δηλαδή προς τα έξω – βρίσκεται το ανύποπτο. Κανείς δεν ξέρει, δεν καταλαβαίνει τίποτα (ούτε καν εμείς), πέρα από τα εμβατήρια των περιγραμμάτων_

Και ύστερα.. μια μέρα.. κάποτε, τίθεται το ερώτημα αν γνωρίζει κανείς κάτι από την «αλήθεια του», μετατρέποντας τον εαυτό του σε μια σημαντική ύπαρξη, σαν κάποια πολιτικά κινήματα που είχαμε διαβάσει νεότεροι και μας συγκίνησαν τόσο που «ματαίωσαν το σήμερα».

 

Ανθή Π.