Οι χώροι..

Το κάθε άτομο -πιστεύω- προσπαθεί ν’αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται τα όσα βιώνει. Προφανώς τα πάντα φιλτράρονται μέσα από τα δικά μας υποκειμενικά δεδομένα, είτε αυτά είναι βιώματα, γνώσεις και ούτω καθεξής. Παραδείγματα όπως οι έννοιες και η σημασία των λέξεων, των καθημερινών συναναστροφών μας με γνώριμα άτομα, σηματοδοτούν την καθημερινή μας ρουτίνα. Το ερώτημα είναι, με ποι τρόπο γίνεται αυτό! Γράφω κλασσικές στερεότυπες θεωρίες, γι’αυτό ακολουθεί παράδειγμα.

Χθες παρατηρούσα μία συζήτηση που είχα την παρούσα στιγμή με μια φίλη. Σκοπός μου δεν ήταν να παρατηρώ τις κινήσεις μας και τα λεγόμενα μας, απλά προέκυψε κατά την διάρκεια της συνομιλίας, όταν παρατήρησα/αντιλήφθηκα/άκουσα τον τόνο που είχε η φωνή μου. Καθισμένες απέναντι η μία απ’την άλλη, έχοντας μία διαφωνεία στη συζήτηση, η ένταση κλιμάκωνε. Επιχειρήματα και απ’τις δύο πλευρές κατέκλυσαν τον χώρο, δηλαδή πολλές λέξεις συνωστισμένες με διάφορες αποχρώσεις εκτοξεύονταν παντού. Διανύοντας κάποια λεπτά διαλόγου, στην προσπάθεια μιας καλύτερης ανάλυσης των απόψεων/επιχειρημάτων μας, φτάσαμε σε άγαρμπες κινήσεις χεριών με συνοδεία εναλασσόμενους μορφασμούς προσώπου (χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα οτι φτάσαμε σε επίπεδο τσακωμού). Το παράξενο ήταν, όταν αντιλήφθηκα την φωνή μου σαν ένα ατελείωτο βουητό, καθώς την ίδια στιγμή διάφορες εικόνες ξεπετάγονταν στη σκέψη μου (άσχετες με βάση αυτή την συζήτηση, αλλά γνώριμες από βιώματα παλιά). Το βλέμμα μου αν και ήταν καρφωμένο στο παράθυρο, δε το κοίταζα. Ο συνομιλητής μου ήτανε κάπου εκεί στο χώρο – θέλω να πω δεν θυμάμαι.. Δεν έχει σημασία ο χρόνος που διήρκεσε αυτή η απουσία. Η επιστροφή μου, έγινε με τον ήχο του κουταλιού που κτύπησε το φλιντζάνι καθώς το ακουμπούσε στο τραπέζι.

Όλοι βιώνουμε τέτοιες στιγμές όπως την πιο πάνω. Μπορούν να παρομοιαστούν σαν μικρές προσωπικές παρεμβολές στις καθημερινές μας συναναστροφές, όπου η σκέψη μας πλανιέται σε μία άλλη συχνότητα, άλλων χρόνων και καταστάσεων. Μάλλον είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με αυτά τα συμβάντα που τα θεωρούμε ανούσια. Όμως επαναλαμβάνονται καθημερινά και εμφανίζονται με περίεργους τρόπους σε άσχετες στιγμές, σαν μικροί προσωπικοί χώροι στους “μεταξύ μας χώρους”. Που βέβαια και αυτοί οι χώροι είναι πάλι κάποιοι “μεταξύ μας χώροι”σε κάποιους άλλους χώρους…

 

Ανθή Π.